“De eerste keer dat ik weer make-up gebruikte waren de reacties heel positief. De verpleging vond het heel dapper dat ik er toch wat van probeerde te maken. Make-up herstelde mijn zelfvertrouwen.

Ik ben me ook blijven opmaken, als ik me tenminste niet te ziek voelde. Dan kon het me ook niks schelen, dan was ik gewoon zo beroerd, zo moe.

Maar vervolgens knap je weer wat op, je begint weer te eten en soms had ik gewoon niks te doen. Dan pakte ik mijn make-up spullen weer en daar knapte ik echt van op. Je bent bezig, je gaat er beter uitzien en je daardoor ook beter voelen.”

“Make-up gebruikte ik niet meer, maar het werd me al snel duidelijk dat cosmetica misschien uitkomst konden bieden. Ik moest de cosmetica alleen wel op een andere manier toepassen. Een lijntje langs mijn ogen liet ik bijvoorbeeld achterwege. Door mijn verminderde weerstand was de kans groter op infectie en ook met mijn ogen was het dus oppassen geblazen. Wenkbrauwen moest ik op het gevoel volledig natekenen. Van die wenkbrauwen fleurde ik geweldig op. Je krijgt er je gezicht mee terug.” 

“De chemotherapie op zich was al een diep dal maar mijn huid werd ook vreselijk droog en schilferig. En wallen onder mijn ogen; afschuwelijk. Je voelt je al beroerd en als je er dan ook nog zo slecht uitziet, ga je je nog beroerder voelen.

De eerste dag na de spuit voelde ik me vreselijk. Maar de volgende dag als ik in de spiegel keek dacht ik ‘kom op, pak je camoufleerstift’. Dan werkte ik even de wallen onder m’n ogen weg, deed wat poeder op mijn gezicht en dan ging het wel weer. Al voelde ik me nog zo beroerd, ik probeerde dat steeds te doen. Ik vond ook dat ik dat in zekere zin verplicht was aan mijn man en kinderen. Als je er niet zo slecht uitziet, maak je het voor de mensen uit je omgeving ook makkelijker over een drempel te stappen.”

“Ik was er goed op voorbereid dat ik mijn haar zou verliezen en wist ook precies wanneer dat zou gebeuren. Het voordeel daarvan was dat ik een paar dagen tevoren naar de kapper kon gaan. Mijn baard en snor gingen er toen helemaal af en mijn haar heb ik heel kort laten knippen. Dat had ik eerder bij een ander gezien en dat beviel mij wel.

Voordat je haar gaat uitvallen heb je al kanker, maar kaalheid benadrukt dat nog sterker. Het maakt de kanker ook zichtbaar voor iedereen, ook voor mensen die daar eigenlijk niets mee te maken hebben. Je verliest een belangrijk gedeelte van je privacy.

Voor de kinderen werd het wel heel erg duidelijk dat ik ernstig ziek was. Als ze mij zien met mijn kale hoofd worden ze er steeds aan herinnerd. Nee, een pruik heb ik nooit overwogen.”

“Mijn huid werd door de chemokuren steeds droger en valer. Voor een droge huis zijn tal van bodylotions in de handel. Ik moest er een hebben voor een gevoelige huis want mijn huid reageerde nogal snel. Ik heb eindeloos gesmeerd. Als je totaal geen uithoudingsvermogen meer hebt is dat trouwens flink vermoeiend. Maar mijn huid knapte er toch enigszins van op en dat stimuleerde me enorm om er mee door te gaan.”

“Prettige sfeer, heel ontspannen. Het is gewoon prettig om na alle ellende iets leuks te doen met je uiterlijk”

“Informatief en zelfwerkzaam. Je kan zelf experimenteren en iedereen kijkt belangstellend mee. Erg leuk. Je voelt je echt beter!”

“Goed initiatief, leuke suggesties gehad”.

"De tijd vliegt voorbij!  Het is absoluut ondersteunend om 2 uur exclusief met je uiterlijk bezig te zijn! Fantastisch om producten mee te nemen naar huis, wat een verwennerij!"

"Ik heb me even twee uur niet ziek gevoeld."